Gerdie van Riemsdijk-Peffer

Ik ben Gerdie van Riemsdijk-Peffer en ben nog net geen 50 jaar als ik dit schrijf.
Ik ben getrouwd met de liefste en leukste man van de wereld, Jan, die 54 jaar is
en wij hebben een geweldige lieve zoon, Geert van 23 jaar.

Ik ben 24 jaar kapster geweest van beroep in meerdere salons. De laatste 6 jaar van mijn werkende leven was ik promotie manager, trainer en coach bij een groot kappersbedrijf, BrainWash.

Klachten
In maart 2014 ben ik naar de neuroloog doorverwezen omdat ik merkte dat er iets niet klopte. Ik was sneller echt moe, mijn motoriek werd trager, vooral linkerhand, ik liet makkelijker iets vallen, mijn kam bijvoorbeeld, doordat de vlugheid ontbrak en de kracht werd ook iets minder. Traplopen ging ook niet meer vanzelf, dat ging tree voor tree, ik merkte dat ik daar bij na moest denken. Op mijn werk kon ik het ook allemaal niet meer aan, daar was ook veel gaande wegens reorganisatie, een auto ongeluk erover heen, ik dacht een burn-out te hebben, was ook erg emotioneel. Al met al liep het niet zo lekker dus.
Daarvoor bij het sporten merkte ik al dat ik de grip van mijn voorvoet verloor, ik viel dan naar achteren en buikspieroefeningen doen was vooral heel belastend voor mijn nek. Gapen ging gepaard met ongecontroleerde spiertrekking in de vingers.
Op hakken lopen werd ook een probleem, ik struikelde steeds vaker, mijn rechterbeen voelde langer en daar had ik al een klapvoet van een 10 jaar eerder skiongeluk.
Toch heb ik daar altijd gewoon mee kunnen lopen zonder hulpmiddelen, maar nu niet meer.

Rouwproces
2 jaar geleden in november kreeg ik een EVO veer aangemeten; een soort spalk in mijn schoen die de voorvoet mee optilt als ik loop.
Hierdoor heb ik afscheid moeten nemen van al mijn hakken en laarsjes en dat was een waar rouwproces voor mij!
Daar paste die EVO niet in namelijk. Ik kon hem wel door de raam naar buiten gooien, wat een onmacht en verdriet voelde ik toen.

Diagnose
In januari 2015 kreeg ik na te zijn doorverwezen naar het UMC in Utrecht uiteindelijk
de diagnose: PLS.
Hier heb ik samen met een psycholoog een jaar voor nodig gehad om dit te verwerken en een plaatsje te geven. Vooral heel veel gehuild. Onmacht. Zoveel verdriet.
Dat ik nog vocht in mijn lijf had…. Ik moest weer helemaal mezelf terugvinden.

En…..dat is me gelukt!
En hoe….

Ik zeg niet dat ik blij ben met deze ziekte maar ik kan er wel mee omgaan. Ik geniet van elke dag en het feit dat ik niks meer MOET. Ik kom op mijn gemak uit bed en doe alles in mijn eigen tempo. Snel gaat niet meer. Ik heb veel mooie lieve mensen om me heen en ga regelmatig lekker met vriendinnen weg. Gelukkig kan ik nog zelf autorijden zodat ik ook nog goed mobiel ben. Ik heb wel pas een rijtest gedaan i.v.m. de verzekering. Ik kan bijna nog alles zelf al gaat het langzamer. Lopen gaat moeilijker maar lukt in huis nog redelijk. Buiten met een stok en of een arm van iemand, anders neem ik de rollator, die kan ik alleen weer niet zelf in de auto tillen maar voor om het huis of een dagje uit loopt het makkelijker, meer ontspannen. Mijn spraak valt soms ook wat weg, niet elke dag, maar praten kost meer moeite.

Positief ingesteld
Als het even wat minder gaat zak ik zeker ook weer weg even in mijn eigen cocon, dat mag, maar ik blijf er niet in hangen. Ik werk veel aan mezelf en ben blij dat ik dat ook nog kan.
Wat doe ik? Ik ben gelukkig een positief ingesteld mens zoals velen, merk ik, die op wat voor manier met deze ziekte of andere ziektes geconfronteerd worden. Ik doe 2x per week aan individuele Pilates. Ik werk hierdoor aan mijn stabiliteit en het bewust centraal aansturen van mijn spieren. Vooral de buik- en rugspieren zijn bij mij minder krachtig. Ik fiets 2x per week 8 min. op een hometrainer waarbij je met je voeten naar voren fietst. Ik ga al ruim 20 jaar 1x in de week naar yoga. Hier leer ik te luisteren naar mijn lichaam, hoe het aanvoelt en wat mij goed doet. Meditatie vind ik ook heel rustgevend. Ik slik extra vitamine C, B6 en magnesium en voordat ik ga slapen neem ik een druppeltje wietolie om mijn spieren wat beter te kunnen ontspannen.

Het gaat goed met mij. Natuurlijk niet altijd maar dat hoort er ook bij. Dat is bij iedereen. Ik voel me een gelukkig mens. Ik ben me ervan bewust dat de ziekte progressief is en onzekerheden geeft maar ik zie ook “gezonde” mensen om mij heen die ineens ziek worden of erger. That’s life! Ik neem het zoals het zich aandient en kijk wat ik nu kan doen, en wat ik later nodig heb zie ik dan wel. Vooral genieten van de dingen die nog wel kunnen en hopelijk nog heel lang.

Dit verhaal is door Gerdie van Riemsdijk-Peffer zelf geschreven vanuit haar persoonlijke ervaring en beleving.