Margriet Slijkerman

100115_BS 210x290 Kleine posters MargrietMargriet uit Anna Paulowna is op 4 februari 1963 geboren in Heemskerk, in een hecht gezin. Ze is de oudste van drie zussen. Rond haar vijftiende begint ze met hardlopen en fietsen, en wordt zo fanatiek dat ze op haar zeventiende al een nieuwe sportfiets van duizend gulden koopt. Rennen, fietsen en later ook schaatsen blijft een deel van haar leven, en iets dat ze veel doet met haar man en drie zoons (22, 24 en 26).

Na haar VWO gaat ze, zoals ze dat zelf noemt, ‘vol het leven in met mijn echtgenoot’. In de jaren tachtig logeert Margriet vaak in de kop van Noord-Holland bij familie. Tijdens een avondje uit in Schagen ontmoet ze Sjer Slijkerman. Hij is dan zelfstandig bollenteler. Margriet ziet af van een opleiding verpleegkunde en stapt in het bedrijf. Ze werkt de helft van de maand daar en de andere helft bij een verzekeraar in Alkmaar. In dat soort afwisseling tussen omgevingen en verschillende collega’s, voelt Margriet zich thuis.

Eind jaren negentig begint Sjer aan een opleiding hoefsmid en komt Margriet steeds meer in administratieve functies terecht. Via de school waar haar zoons naartoe gingen, doet ze uiteindelijk de financiële en leerlingenadministratie op verschillende basisscholen. Uiteindelijk werkt ze op vier verschillende basisscholen tegelijk, en heeft plannen om dit uit te breiden. Maar dan wordt de diagnose ALS gesteld.

In juni 2012 krijgt Margriet klachten. Haar benen voelen vreemd. Het is alsof ze op watten zit, en als ze de was wil ophangen voelen de vingertoppen die de wasknijper opendrukken niet als die van haar. In eerste instantie houdt ze het voor zich, maar weet dat er iets aan de hand is. Een paar maanden daarvoor, in maart, krijgt een ex-collega de diagnose ALS, en zijn klachten lijken op die van haar.

In augustus vertelt ze dan aan haar man wat er aan de hand is en beginnen de doktersbezoeken. Ze vindt het een verschrikkelijke tijd, vanwege de onzekerheid. In september bezoekt ze haar zieke ex-collega met een paar specifieke vragen. Daar wordt weer duidelijker wat haar waarschijnlijk te wachten staat. Later die maand zit ze op de bank met haar man en kijkt naar de TROS TV show. Ivo Niehe interviewt Weert-Jan Weerts, ALS-patiënt en één van de gezichten van de ‘Ik ben inmiddels overleden’ campagne. Dat is voor Margriet dan het zoveelste herkenbare verhaal, en ze besluit met haar moeder te gaan praten om haar voor te bereiden op het ergste.

De diagnose wordt uiteindelijk gesteld in december 2012. Margriet werkt nog een half jaar door, tot het simpelweg niet meer veilig is om alleen onderweg te zijn. Maar dat weerhoudt haar niet van andere ondernemingen. Via Stichting ALS komt Margriet te weten over de Tour du ALS; een uitdaging die haar en haar sportieve gezin op het lijf is geschreven. Margriet vindt de twee wekelijkse training met haar 27 koppen tellende peloton heerlijk: ‘Ik ben de berg op geduwd, het was echt teamwerk.’

Mont Ventoux is nu beklommen, en de Tour een herinnering. ‘Als je ALS hebt, ben je constant aan het afsluiten’, concludeert Margriet als ze terugkijkt op de periode na de tour. Nu heeft ze veel moeite met bewegen. Praten en slikken gaat wel nog, maar ze zit in een rolstoel en haar handen en armen werken niet goed mee. Eten wordt iedere dag voor haar klaargemaakt en ze wordt gewassen en aangekleed door familie of vriendinnen.

Haar ex-collega is ondertussen overleden aan de ziekte en dat maakt het genadeloze proces heel tastbaar. Toch blijft Margriet positief en sterk. Ze voelt zich goed tussen haar vrienden en ex-collega’s. Die staan altijd voor haar klaar. En uit haar vier mannen haalt ze ook veel kracht. Ze is trots op ze. En daarom blijft ze op pad gaan. Binnenkort wil ze met het gezin naar Texel en daarna met vrienden naar Drenthe. ‘Lekker borrelen.’

Over meedoen met de nieuwe ALS campagne heeft ze niet lang nagedacht. Ze wil een vuist maken voor de patiënten, en ziet dit als de manier bij uitstek. De enige van wie ze goedkeuring wil is haar gezin. Als één van hen er tegenop had gezien om een poster van hun Margriet tegen te komen op het station, zou ze niet hebben meegedaan. Maar die staan vierkant achter hun vrouw en moeder, die Nederland zal vragen door te gaan met haar strijd.