Petra van Alphen

Petra wordt geboren op 11 december 1960 in Bilthoven en is de derde van in totaal vijf kinderen. Doordat haar vader ernstige rugproblemen heeft, moet haar moeder de kost verdienen en leert Petra al op jonge leeftijd te zorgen voor haar broertjes en zusje. Ondanks deze verantwoordelijkheden groeit Petra op als vrolijke tiener, die graag naar de scouting, de ijsbaan, het jongerenkoor én de dansschool gaat.

Tijdens het carnaval van 1981 ontmoet Petra Adri, de liefde van haar leven, met wie ze in 1983 trouwt en zich settelt in Scherpenzeel. Al snel hobbelen hun kinderen Marcella (1985) en Robert (1986) rond. Petra straalt als moeder en bij het hebben van haar eigen gezin: haar droom. Ze stopt met werken om er 100% voor de kinderen te zijn, mede omdat Adri voor zijn bedrijf vaak in het buitenland is. Terwijl Robert en Marcella zelfstandiger worden, zorgt Petra ook voor de eenzame ouderen tijdens de schooluren van haar kinderen. Eerst werkt zij als vrijwilligster bij de Zonnebloem waar ze al gauw voorzitter wordt van de tak die ze regionaal opricht.

Petra’s hart ligt toch bij kinderen en na een aantal jaar verlaat ze de Zonnebloem voor vrijwilligerswerk bij de peuterspeelzaal. Helemaal op haar plaats in het werk met kleine kinderen, besluit Petra om terug naar school te gaan om haar diploma voor peuterspeelzaal leidster te halen. Jarenlang fietst ze met een brede lach door het dorp naar de peuterspeelzaal waar ze een zeer geliefde juf is. Tot de dag waarop ze in het voorjaar van 2011 noodgedwongen ontslag moet nemen; Petra is bang dat ze met haar verzwakte spieren de kinderen in gevaar brengt.

Tijdens een vakantie in Frankrijk, in de zomer van 2010, komt Petra een klein trapje niet op: “Oops! Ik heb vast iets teveel Franse wijn op!”, grapt ze nietsvermoedend tegen haar man en vrienden. Helaas neemt het krachtverlies in haar benen toe. Haar vreemde manier van lopen wordt 4 maanden later opgemerkt tijdens Petra’s 50e verjaardag die ze met Adri en de kinderen in Londen viert. Duidelijk is inmiddels wel dat het niet aan de Franse wijn ligt en Petra, inmiddels zelf ook ongerust, belooft na de Kerst naar de huisarts te gaan.

Petra wordt al snel doorgestuurd naar het ziekenhuis waar verschillende onderzoeken volgen. Het ene na het andere wordt uitgesloten totdat Petra op 18 april 2011 met Adri op gesprek bij de neuroloog komt en de diagnose krijgt: ALS. Een vreselijke klap. Echt bekend waren Petra en Adri nog niet met de ziekte, maar in de laatste fase van de onderzoeken had Petra er al wel over gelezen, vurig hopende dat dit het niet zou zijn. Het was duidelijk dat dit heel slecht nieuws was.

Na twee intens verdrietige dagen waarin Petra haar kinderen, familie en vrienden inlicht, vertelt ze Adri: “Kom op, we laten ons niet uit het veld slaan, we gaan genieten van iedere dag die we nog hebben!”

Petra zoekt contact met Stichting ALS Nederland en wil zich inzetten voor de stichting, hopende op een doorbraak in het onderzoek en de vondst van een medicijn. In maart 2012 organiseert ze een benefietdiner in Scherpenzeel, waar 200 gasten zijn en €26.703,- wordt opgehaald, een fractie van de ruim €125.000,- die door dierbaren van Petra wordt opgehaald in de vijf jaren die volgen. Het lopen gaat snel achteruit, Petra gebruikt vlak na de diagnose nog twee nordic-walking stokken die gaandeweg vervangen worden door krukken en weer wat later door een rollator. In april 2012 zakt Petra letterlijk door haar benen, die ze op drie plaatsten breekt: ze zal nooit meer kunnen lopen. Haar auto en elektrische fiets moeten definitief plaatsmaken voor een rolstoel, het huis moet worden omgebouwd en zorg moet geregeld worden.

Petra wordt uitgenodigd als toeschouwer bij de eerste editie van de Amsterdam City Swim in 2012. Ze raakt diep onder de indruk van dit succesvolle evenement. Ze brengt haar enthousiasme over op haar kinderen, familieleden en vrienden en weet velen aan te sporen mee te zwemmen. De drie opeenvolgende jaren juicht Petra haar team zwemmers toe vanuit haar rolstoel, waarmee ze eerst nog actief langs de kade sjeest, maar het laatste jaar kan ze dat vanuit haar elektrische rolstoel alleen nog doen bij de start.
Petra weet in de tussentijd ook een team aan te sporen mee te doen met de Tour du ALS. Hiervoor organiseert ze nogmaals een benefietdiner met vrienden en familie die de Mont Ventoux gaan bedwingen. Petra wacht bovenop de berg haar fietsers, wandelaars en renners op samen met Adri die haar, zolang het kan, overal mee naar toe neemt in de rolstoelbus.
Ook thuis zit Petra niet stil. Met vriendinnen vouwt ze jarenlang uit servetten bollen die ze verkoopt op markten en braderieën. Ieder jaar weer ontvangt Stichting ALS Nederland een cheque met duizenden euro’s van al haar ingezamelde donaties.

Ondanks haar ziekte blijft Petra levenslustig, actief, opgewekt en positief. Zij geniet van iedere dag, ook wanneer haar lichaam haar steeds meer in de steek laat. Ondanks dat zij inmiddels volledig verlamd is en 100% afhankelijk van de liefdevolle zorg van haar man, kinderen, vrienden en buurtzorg, blijft ze stralen en verliest zij haar zorgzame en opgewekte karakter niet. Ze weet hierdoor iedereen te verbazen en te inspireren om het mooie uit het leven te halen en te genieten van kleine dingen.

Begin 2016 is Petra te gast bij Eva Jinek, waarin ze vertelt over haar motivatie om mee te doen aan de campagne ‘Ga door met mijn strijd’, waarvoor in 2015 een filmpje is opgenomen, welke zal worden gelanceerd na haar overlijden. Haar spraakvermogen begint inmiddels af te nemen en het zal een van de laatste acties zijn waarin Petra zich hard maakt voor het leven.

Op 28 oktober 2016 overlijdt Petra. In haar laatste dagen typt ze, met oogbesturing: “Ik had gehoopt op 10 jaar, heb er 5 gekregen. Maar wel genoten voor 10!”
Petra vraagt ons om door te gaan, op de manier zoals zij dat ook deed, met vechtlust, goede moed en een lach.