Peete van Spankeren

Mag ik mij even voorstellen? Mijn naam is Peete van Spankeren (59).

Toen ik in september 2013 ineens moeizaam ging praten dacht ik zeker niet aan een spierziekte. Onderzoek in het St. Antonius ziekenhuis in Nieuwegein toonde geen zichtbare afwijkingen in mijn hoofd aan. Maar wat was het dan wel? Mijn klachten bleven en mijn zorgen daaromtrent ook! In overleg met mijn huisarts heb ik een second opinion aangevraagd in het UMC in Utrecht.
Nieuw uitvoerig onderzoek, in 2015, in het UMC  bracht de voorlopige diagnose: PLS! In deze periode begon ik ook instabieler te worden en werd lopen steeds minder gemakkelijk en vanzelfsprekend.

Nu vier, bijna vijf jaar later blijkt dat mijn ziekte en mild en redelijk stabiel karakter kent. Daardoor kan ik mijn werkzaamheden als reclamefotograaf goed uitvoeren. Natuurlijk niet meer fulltime, maar 24 uur in de week kan ik goed aan! Vooral het werk in de studio gaat prima. Op locatie neem ik voor het zwaardere werk een assistent mee. Mijn werk geeft mij een goed gevoel. Ik haal veel voldoening uit het feit dat ik mijn werk nog kan doen, ondanks wat fysieke beperkingen ten opzichte van voor mijn diagnose PLS. Daardoor kan ik een positieve bijdrage leveren aan de maatschappij en mijn omgeving.
Naast mijn commerciële reclamewerk exposeer ik mijn autonome fotografie in galeries en musea.  Dat gevoel dat jouw creaties door anderen, vaak vreemden, worden bekeken en beoordeeld ervaar ik als een grote kick!

Naast mijn werk heb ik ook een vol persoonlijk leven waar ik van geniet. Mijn rol als echtgenoot, vader en opa is natuurlijk veranderd door PLS. Met name voor mijn twee jonge kleindochters vind ik dat jammer. ”Opa heeft slappe spieren”, zegt Sofia (8) dan. Niet meer kunnen doen wat je echt samen met ze zou willen doen, is soms moeilijk. Dat ik niet meer staand een balspel met hen kan doen of spontaan over de grond rollen met Chloe (1) verhindert mij niet om zoveel mogelijk met deze dametjes op te trekken. Daar krijg ik energie van!
Kortom, PLS heeft mijn leven echt wel op z’n kop gezet. Maar de liefde en begrip van mijn gezin en vrienden geven mij de kracht en motivatie om iedere dag weer positief en enthousiast te beginnen!

Mijn glas is niet halfleeg, maar minstens halfvol!