Ervaringsverhalen

De ziekten ALS, PSMA en PLS hebben een diepgaande impact op het leven van patiënten en hun omgeving. Iedereen die geraakt wordt, heeft een eigen verhaal. Deze verhalen zijn samengevat in diverse interviews en die delen wij graag met jullie.

Gevonden resultaten: 48
Interview PLS-patient Gerdie van Riemsdijk-Peffer

Gerdie van Riemsdijk-Peffer

“Begin 2014 ging de motoriek van mijn linkerhand achteruit, traplopen kostte steeds meer moeite en ik struikelde vaak. Ik dacht eerst dat ik een burn-out had, want we zaten net in een reorganisatie.”

Interview PLS-patiënt Aad Ottervanger

Aad Ottervanger

“Leef in het nu. Je kunt best iets plannen voor een later moment, maar verspil de dag van vandaag niet.”

Interview PSMA-patient Charissa Meulemans-van Zon

Charissa Meulemans

“Ik had me er al een soort op ingesteld. Ik had mijn huiswerk gedaan, aan deze ziekte ga ik dood. Zoals het er nu naar uitziet, heb ik de langzame variant, hoewel ik per maand achteruitgang zie.”

Interview PSMA-patiënt Arno Muskens

Arno Muskens

“Mijn dochter houdt me in het gareel en geeft me energie. Af en toe denk ik, ‘ik wilde dat ze al wat ouder was’, want dat wil ik ook nog graag meemaken.”

Julia Vendel nam als nabestaande deel aan de campagne 'Geen tijd te verliezen'

Julia Vendel

“Na een half jaar begreep ik het wel: papa gaat steeds minder kunnen, hij wordt ziek en gaat dit niet overleven.”

Anjo Snijders

“Ik zit nu op ruim drie jaar. In eerste instantie ging het verval rustig, maar nu terugkijkend is het toch zeer progressief. Dat heeft er wel ingehakt bij mij.”

Interview ALS-patiënt Conny van der Meijden

Conny van der Meijden

“De afgelopen negentien jaar hebben we de halve wereld bereisd. Gelukkig lukt dat nog goed met enige flexibiliteit van mijn kant. ”

Interview ALS-patient Jan van de Putte

Jan van de Putte

“Na het zien van een tv-programma over een ALS-patiënt wist ik het eigenlijk al, ik had vergelijkbare klachten. Ik stelde de consultatie met een neuroloog uit, want ik dacht al ‘het maakt niets uit, er is toch niets aan te doen'.”